Menu

Galeria

Galeria Galeria Galeria Galeria

Kalendarz parafialny

Dni powszednie
8:00 (w adwencie o 7:00), 18:00
Niedziele i święta
8:00, 9:30,
11:00 (z udziałem dzieci), 12:30, 18:00

Sakrament pokuty:

codziennie - przed Mszą św.
w niedzielę - podczas każdej Mszy św.
Licznik odwiedzin: 587283

Informacje

Nabożeństwa różańcowe

Nabożeństwa różańcowe są codziennie ok. godz. 18:35, czyli bezpośrednio po Mszy św. wieczornej. Dla dzieci młodszych organizujemy osobne, specjalnie przygotowane nabożeństwa. Są one we wtorki i czwartki o godz. 17:30.
Serdecznie zachęcamy do wstępowania do wspólnoty Żywego Różańca. Modlitwa wspólnotowa ma szczególną moc u Boga.


Żywy Różaniec jest wielkim zapleczem modlitewnym i najbardziej rozpowszechnioną w Kościele modlitwą maryjną. Różaniec jaki pisał św. Jan Paweł II „należy do najlepszej i najbardziej wypróbowanej tradycji kontemplacji chrześcijańskiej Poprzez niego wstępujemy do szkoły Maryi, by Ona uczyła nas kontemplować oblicze Chrystusa, poznajemy tajemnice Jego życia, rozważane Jej sercem, otwieramy się na tajemnicę Trójcy Świętej, aby doświadczać miłości Ojca i radości Ducha Świętego”.

W drugiej połowie XIX w. modlitwa różańcowa przeżywa niezwykły renesans. Młoda Francuzka z Lyonu wpada na genialny w swej prostocie pomysł, który mobilizuje miliony (!) ludzi do codziennego odmawiania różańca. Sługa Boża Paulina Maria Jaricot (1799-1862), bo o niej mowa, pisała: „Nienasycone pragnienie poznania Boga i ogromna potrzeba, by kochać, kazało mi pragnąć także działania na Jego chwałę. Chciałam dołożyć moją cegiełkę do chwały Kościoła”. I tak się stało. Mając 23 lata, stworzyła strukturę, która dała początek późniejszemu Papieskiemu Dziełu Rozkrzewiania Wiary (jednemu z 4 Papieskich Dzieł Misyjnych, obecnych dziś w 150 krajach). Jego struktura umożliwiła jej w 1826 r. powołanie stowarzyszenia Żywego Różańca, które jeszcze za jej życia rozwinęło się w wielu krajach na całym świecie.


„Dana mi została jasna wizja tego planu i jednocześnie zrozumiałam łatwość, z jaką każdy z kręgu moich najbliższych mógłby się w ten plan włączyć, znajdując dziesięć osób, które każdego tygodnia dawałyby datek na Rozkrzewianie Wiary. Zobaczyłam również szansę, jaką dawałby wybór najświatlejszych ze stowarzyszenia, którzy inspirowaliby grupę dziesięciu osób, a te z kolei utworzyłyby kolejne dziesiątki. Każda setka stowarzyszonych miałaby reprezentanta we wspólnym centrum (...). Aby nie zapomnieć tej myśli, zapisałam ją i zdumiała mnie jej prostota, której nikt wcześniej nie odkrył”. Tę metodę przełożyła na potrzeby Żywego Różańca. Już nie dziesiątki, ale piętnastki (stosownie do dawnej liczby tajemnic różańcowych), zwane – w nawiązaniu do symboliki różańca – „żywymi różami”, w których każda osoba odmawiała i rozważała 1 dziesiątek dziennie. Zadanie jednak nie było łatwe: „Ta piękna pobożność, na ogół od dawna kojarzona z «zawodowymi» dewotkami, które powinny być stare lub nie mieć nic do roboty, to błędne, ale niestety powszechne uprzedzenie. (...) Najważniejszą więc rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich”. Ale „Opatrzność Boża dała mi wszelkie środki, by zaszczepić pobożność, bez której nie mogłabym kochać tak mocno”.
W zamyśle założycielki Żywy Różaniec był wielkim zapleczem modlitewnym dla misji – i tych wielkich, poza Europą, i w najbliższym środowisku. Członkowie zobowiązani byli do rozprowadzania dobrych książek i prasy, przeznaczając na ten cel stałą, regularną ofiarę.


Centralę Żywego Różańca Paulina założyła w Lyonie na wzgórzu Lorette. O rozmachu stowarzyszenia świadczy fakt, że tylko w 1832 r. wysłano stamtąd 140 tys. książek i broszur, 80 tys. obrazków, 40 tys. medalików, 18 tys. szkaplerzy i krzyżyków; średnio wychodziło więc ok. 1 tys. przesyłek dziennie.
Rosła wielka rodzina różańcowa. Od 8 XII 1826 r. – najbardziej prawdopodobna data powstania Żywego Różańca – do 1834 r. liczy już ponad 1 mln członków, a w 1862 r. – ok. 2 mln 250 tys. osób w samej tylko Francji. „Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata”. „Piętnastki mnożą się – pisze Paulina w 1831 r. – z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i w niektórych krajach Ameryki, zwłaszcza w Kanadzie. Żywy Różaniec zapuścił korzenie aż po Indie. Staramy się o wprowadzenie go w Afryce. Słyszę, że w Kolumbii zrzeszenie to tak bardzo się rozpowszechnia, że trudno zliczyć tych, którzy do niego należą; wszędzie, gdzie zawiązały się «piętnastki», można zaobserwować utrwalanie się w dobrem i woń cnót, których dawniej nie było". Modlitwa różańcowa – dzięki Żywemu Różańcowi – przyczyniła się do wielu nawróceń i miała swój znaczący udział w rozkwicie chrześcijaństwa w XIX w.


27 I 1832 r. papież Grzegorz XVI listem apostolskim Benedicentes zatwierdził stowarzyszenie Żywego Różańca i nadał mu liczne odpusty. Patronką Żywego Różańca ustanowił młodziutką rzymską męczenniczkę – św. Filomenę, za przyczyną której Paulina w cudowny sposób odzyskała zdrowie. Pius IX w liście apostolskim Quod iure haereditario z 17 VIII 1877 r. ustanowił zasady organizacyjne stowarzyszenia Żywego Różańca. Kolejni papieże w swych dokumentach i nauczaniu wyjaśniali i podkreślali znaczenie modlitwy różańcowej, zachęcając do jej rozpowszechniania.
W 2002 r. Ojciec Święty Jan Paweł II w liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae („O różańcu Dziewicy Maryi”) ogłosił Rok Różańca (od X 2002 do X 2003 r.) i wprowadził nową jego część – tajemnice światła – dotyczące publicznej działalności Pana Jezusa. Ojciec Święty pragnął, „aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii”. Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, a żywe róże składają się z 20 osób.

Do Polski Żywy Różaniec dotarł jeszcze w XIX w. Obecnie istnieje niemal w każdej parafii. W 1977 r. Prymas Stefan Wyszyński zatwierdził Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez o. Szymona Niezgodę OP w 60. rocznicę objawień fatimskich.


oprac. I. S. ( za: Różaniec )

Msze wypominkowe

Od tej niedzieli rozpoczynamy zapisy na wypominki.

«Święta i zbawienna jest myśl modlić się za umarłych, aby byli od grzechów uwolnieni» (2 Mch 12, 45).

Kościół od początku czcił pamięć zmarłych i ofiarował im pomoce, a w szczególności Ofiarę eucharystyczną, by po oczyszczeniu mogli dojść do uszczęśliwiającej wizji Boga (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1032). Nasza modlitwa za zmarłych nie tylko może im pomóc, lecz także sprawia, że staje się skuteczne ich wstawiennictwo za nami.

W intencji zmarłych, naszych rodziców, rodzeństwa i krewnych, zmarłych przyjaciół, sąsiadów, znajomych, w szczególności naszych parafian i wszystkich powierzonych modlitwie w naszej parafii modlimy się przez cały rok w czasie tzw. Mszy świętych rocznych za zmarłych w pierwsze poniedziałki miesiąca.

Już w czasach machabejskich, czyli w II w. przed Chr., modlitwa za zmarłych jest ważnym elementem, który ma wyprosić ich zmartwychwstanie. Szczególnie ważna ta modlitwa jest wówczas, gdy nie ma pewności co do zbawienia danej osoby zmarłej (pewność mamy wtedy, gdy osoba zmarła jest beatyfikowana).

We wczesnych wiekach stosowano tzw. dyptyki. Odczytywanie imion zajmowało dużo czasu, gdyż istniały aż trzy listy. Dwie z nich odczytywał tylko biskup.

W liturgii eucharystycznej sprawowanej w starożytnym Kościele odczytywano tzw. dyptyki, na których chrześcijanie wypisywali imiona żyjących biskupów, ofiarodawców, dobrodziejów, ale także świętych męczenników i wyznawców, oraz wiernych zmarłych. Imiona odczytywano głośno toteż trwało to bardzo długo. Drugą listę, listę świętych, odczytywał sam biskup, a nie ksiądz. Następnie wyliczano imiona świętych Wreszcie trzecia lista, którą również czytał biskup, zawierała imiona zmarłych. Te trzy listy recytowano jednym ciągiem; dzieliło je tylko trzykrotne, krótkie odezwanie się chóru. Na koniec biskup śpiewał uroczystą modlitwę, w której prosił Boga, aby wpisał imiona żywych i umarłych pomiędzy wybrańców.

Poprzez ceremonię wyliczania imion wyrażano więź wspólnoty i miłości, łączącą wszystkich członków Kościoła chwalebnego (święci), cierpiącego (zmarli) i walczącego (żyjący). Umieszczenie imion w dyptyku świadczyło o trwaniu w jedności ze wspólnotą kościelną, a skreślenie o wyłączeniu z niej. Po wyczytaniu, dyptyki kładziono na ołtarzu, na którym sprawowano Eucharystię.

Z czasem, dyptyki zastąpiono wspomnieniami nie zawierającymi już imion wszystkich wiernych, o których Kościół pamięta, lecz tylko imiona jednego czy kilku wskazanych celebransowi.

Dzisiejsze wypominki, są właśnie kontynuacją starożytnych dyptyków i mają podobny sens. Są wyrazem miłości i jedności całego Kościoła: pielgrzymującego na ziemi i tego, który przeszedł już granicę śmierci. Pisząc imiona zmarłych na kartkach wypominkowych, a następnie je odczytując wyrażamy wiarę, że ich imiona są zapisane w Bożej księdze życia. Znaczenie wypominek jest tym większe, że podobnie jak w starożytności, tak i dzisiaj, związane są one z Eucharystią. W intencji zmarłych wypisanych na kartkach wypominkowych odprawiana jest Msza św.



.

XVII Dzień Papieski

„Idźmy naprzód z nadzieją!” – pod takim hasłem będziemy obchodzić XVII Dzień Papieski, który odbędzie się 8 października 2017 roku. Obchodom towarzyszyć będą liczne wydarzenia duchowe oraz kulturalne organizowane w całym kraju, a także w środowiskach polonijnych. Przeprowadzona zostanie także przykościelna i publiczna zbiórka na fundusz stypendialny Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Hasło tegorocznego Dnia Papieskiego – „Idźmy naprzód z nadzieją” – zaczerpnięte z listu apostolskiego św. Jana Pawła II „Novo millennio ineunte” wydanego zakończenie Roku Jubileuszowego 2000 – jest zaproszeniem do tego, by poprzez Dzień Papieski docierać do głębi nauczania Papieża-Polaka. Dzięki tegorocznemu Dniowi Papieskiemu organizatorzy chcą promować chrześcijańską wizję nadziei, której wyrazicielem, piewcą i świadkiem jest św. Jan Paweł II:

Niech nasza droga będzie wspólna. Niech nasza modlitwa będzie pokorna. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać.

św. Jan Paweł II
Częstochowa, 18 czerwca 1983 r.

Centralne obchody Dnia Papieskiego będą miały miejsce w Warszawie. Tego dnia stypendyści będą modlić się w intencji darczyńców Fundacji podczas Mszy św. w Świątyni Opatrzności Bożej, celebrowanej przez kard. Kazimierza Nycza o godz. 12:00. Tradycyjnie, po Mszy św., odbędzie się >> Koncert Galowy Dnia Papieskiego. Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” zaprasza do Świątyni Opatrzności Bożej na godz. 15:30, lub do TVP1, gdzie transmisja koncertu rozpocznie się o godz. 15:50.

W naszej parafii przed kościołem wolontariusze prowadzą zbiórkę ofiar na fundusz tego dzieła.

Papież Franciszek nominował biskupa-koadiutora diecezji warszawsko-praskiej

Zostanie nim bp Romuald Kamiński.

 

Komunikat Nuncjatury Apostolskiej w Polsce:

Ojciec Święty Franciszek mianował biskupem koadiutorem diecezji warszawsko-praskiej dotychczasowego biskupa pomocniczego diecezji ełckiej Romualda Kamińskiego, zwalniając go jednocześnie ze stolicy tytularnej Aguntum.


Abp Salvatore Pennacchio
Nuncjusz Apostolski


Warszawa, 14 września 2017 roku

 

* * *

 

Bp Kamiński powraca do diecezji, w której przed laty pełnił funkcję kanclerza kurii oraz był członkiem Kolegium Konsultorów i Rady Kapłańskiej.

Romuald Kamiński urodził się 7 lutego 1955 r. w Janówce w diecezji ełckiej. Jest magistrem teologii, specjalizacja patrologia. Święcenia kapłańskie przyjął 7 czerwca 1981 r. z rąk bp. Jerzego Modzelewskiego.

 

Był wikariuszem w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Otwocku, a później administratorem w Domu Arcybiskupów Warszawskich. W latach 1983-1992 był referentem w Sekretariacie Prymasa Polski i kapelanem Prymasa Józefa Glempa.

 

Od 1992 r. pełnił funkcję kanclerza Kurii Warszawsko-Praskiej, był też członkiem Kolegium Konsultorów i Rady Kapłańskiej.

 

8 czerwca 2005 r. Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym diecezji ełckiej, przydzielając stolicę tytularną Aguntum. Sakrę biskupią przyjął z rąk abp. Józefa Kowalczyka 23 czerwca 2005 r. w katedrze ełckiej.

 

W ramach Konferencji Episkopatu Polski bp Romuald Kamiński pełni lub pełnił następujące funkcje: jest przewodniczącym Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy, członkiem Rady ds. Rodziny, Rady ds. Dialogu Religijnego,delegatem ds. Dialogu Katolików i Muzułmanóworaz Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Wchodzi także w skład Zespołu ds. Kontaktów z Przedstawicielami Kościoła Greckokatolickiego na Ukrainie.

 

W 2016 roku biskup Romuald Kamiński został uhonorowany tytułem Człowieka Dialogu 2016 przyznawanym przez członków Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów. Tytuł nadano 26 stycznia w Białymstoku, w ramach obchodów Dnia Islamu. W uzasadnieniu działacze zwracają uwagę na wybitne zasługi biskupa na rzecz dialogu chrześcijańsko-muzułmańskiego w Polsce.

Dotychczas laureatami wyróżnienia byli m.in. papież Jan Paweł II. historyk i twórca Rady Wspólnej prof. Jan Tyszkiewicz oraz działacz społeczny Maciej Musa Konopacki.

 

Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego (Kan. 382) promowany na urząd biskupa diecezjalnego powinien objąć swoją diecezję w kanoniczne posiadanie, jeśli posiada już sakrę - w ciągu dwóch miesięcy od jego otrzymania pisma apostolskiego.

 

Par. 3 tego kodeksu przewiduje, że biskup obejmuje kanonicznie diecezję, skoro tylko w tej diecezji - osobiście lub przez pełnomocnika - przedstawi apostolskie pismo kolegium konsultorów, w obecności kanclerza kurii, który sporządzi odpowiedni akt.

 

Zgodnie z kan. 409 - par. 1, z chwilą wakansu stolicy biskupiej, biskup koadiutor staje się od razu biskupem diecezji, dla której został ustanowiony, jeśli zgodnie z przepisami prawa objął swój urząd. (za: Deon)

Różaniec do granic

Modlitwa różańcowa dookoła Polski


Różaniec jest potężną bronią w walce ze złem, tak silną, że nie raz potrafił zmienić bieg historii, a tysiące świadectw i udokumentowanych cudów dowodzi, jego niezwykłej skuteczności. Maryja Królowa Polski, która przez całe pokolenia opiekuje się nami, w krytycznych momentach historii zawsze jest przy nas, a my przychodzimy po pomoc do Niej. Jako ratunek dla świata, Matka Boża wskazuje na modlitwę różańcową.


Potężna modlitwa różańcowa może wpłynąć na losy Polski, Europy, a nawet i całego świata. Maryja zawsze kieruje prośbę o częstą modlitwę różańcową, podczas każdego niemal objawienia w każdym miejscu na ziemi.

Zapraszamy wszystkich na wielką modlitwę „Do Granic” Polski, modlitwę do granic naszych możliwości, naszych lęków, naszych pragnień.Wielka modlitwa zaplanowana jest na 07.10.2017, w Święto Matki Bożej Różańcowej (ustanowione po wielkiej bitwie pod Lepanto, gdzie flota chrześcijańska pokonała wielokrotnie większą flotę muzułmańską ratując tym samym Europę przed islamizacją), w I Sobotę Miesiąca (gdy odprawiane jest Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Matki Bożej, o które prosiła w Fatimie, jako ratunek dla świata),
w roku 140. rocznicy objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie (jedyne uznane, polskie objawienia maryjne, Matka Boża prosiła tam o pokutę i codzienny różaniec),
w 100. rocznicę Objawień Fatimskich (wielkie, ciągle aktualne objawienia, w których Matka Boża przekazuje duchowy program dla całego świata), w przededniu 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości (Wolność jest nam dana i zadana, tylko w Bogu
i tylko z Maryją jesteśmy prawdziwie wolni, niepodlegli). Tego dnia udamy się na granice Polski i będziemy modlić się na różańcu. Przez tę bezprecedensową modlitwę różańcową, chcemy okazać wierność i posłuszeństwo Maryi, która niestrudzenie wzywa nas do odmawiania różańca. Chcemy też przepraszać i wynagradzać, za wszelkie bluźnierstwa, zniewagi przeciw Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Pragniemy błagać przez wstawiennictwo Matki Bożej o ratunek dla Polski i świata.

Jeśli tylko chcesz, możesz, wziąć udział w tym niezwykłym wydarzeniu zarejestruj się na naszej stronie tutaj. Na mapce zostanie wyznaczona droga do Twojego szlaku na granicy. Tam będziesz mógł wybrać swój kościół. Przyjedź w sobotę 7.10.2017 do wybranego kościoła, po Mszy Świętej wyruszamy na nasz odcinek granicy modlić się na różańcu i wypraszać wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny dla świata, Ojczyzny, Kościoła, rodzin, wspólnot i dla nas samych.


Do zobaczenia, gdzieś na granicy :).

Wspólnota "Wypłyń na głębię"

Spotkania wspólnoty Wypłyń na głębię będą w czwartki o g. 20:00 w budynku parafialnym. Wejście od strony kancelarii. Pierwsze spotkanie będzie 7 września. Wspólnota zaprasza wszystkich chętnych.

Nowy rok szkolny

4 września 2017r. – Rozpoczęcie roku szkolnego 2017/2018 wg następującego harmonogramu:

8.00 – Msza św. o błogosławieństwo dla uczniów, grona pedagogicznego i pracowników oświaty o godz.8:00.

9.30 – w auli dla klas 1-2-3 SP

10.30 – w auli dla klas 4-6 SP

11.30 – w auli dla klas 7 SP i II-III gimnazjum

15 sierpnia święto: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny i Święto Wojska Polskiego

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Prawda o chwalebnym Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny z duszą i ciałem jest znana w Kościele i czczona od najdawniejszych wieków. Chrześcijanie byli bowiem przeświadczeni o tym, że ciało Matki Bożej nie mogło podlegać rozkładowi, tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich innych ludzi.

 

Ojciec Święty Pius XII w Konstytucji Apostolskiej Munificentissimus Deus pisał, że dogmat wiary jakim jest Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, to odwieczne przekonanie w Kościele, które potwierdzają wyraźnie liczne świątynie oddane Bogu pod wezwaniem Maryi Panny Wniebowziętej na długo przed ogłoszeniem tego dogmatu w 1950 roku. Świadczą o tym również święte obrazy otaczane czcią w kościołach przez wiernych, a także księgi liturgiczne od czasów chrześcijańskiej starożytności tak we wschodnich, jak i w zachodnich obrządkach Kościoła, potwierdzają obchody liturgiczne tej tajemnicy wiary. Nazywają one to święto "Zaśnięciem" lub "Wniebowzięciem Świętej Maryi". Wszystkie one zgodnie stwierdzają, że gdy Matka Boża przeszła z życia ziemskiego do nieba, Jej święte Ciało z woli Bożej otrzymało to, co odpowiadało godności Matki Słowa Wcielonego i pozostałym przywilejom Jej udzielonym.

Ważnym argumentem za zabraniem Maryi z jej ciałem i duszą do nieba jest też fakt, że nigdy w historii chrześcijaństwa nie wskazywano, na żadne miejsce, gdzie mógłby się znajdować się Jej grób. Gdyby chrześcijanie nie wierzyli we Wniebowzięcie Matki Chrystusa, z pewnością otaczaliby czcią i szacunkiem miejsce jej wiecznego spoczynku, podobnie jak ma to miejsce np. w przypadku grobu św. Pawła, św. Pawła czy innych Apostołów.

Przez wieki poszczególni papieże nadawali temu świętu coraz bardziej uroczysty charakter. Św. Sergiusz I wprowadził Litanie, czyli procesje stacyjne w uroczystości maryjne, wymieniając obok siebie święto Narodzenia, Zwiastowania, Oczyszczenia i Zaśnięcia Najświętszej Panny Maryi, a Leon IV polecił uroczyście obchodzić święto Wniebowzięcia Świętej Bożej Rodzicielki.

Również Ojcowie i Doktorzy Kościoła mówili w swoim nauczaniu o Wniebowzięciu NMP. Św. Jan Damasceński nauczał: "Potrzeba było, by Ta, która rodząc zachowała nienaruszone dziewictwo, zachowała również i po śmierci swe ciało bez żadnego skażenia. Potrzeba było, by Ta, która Stwórcę w swym łonie jako Dziecię nosiła, przebywała w Boskich przybytkach. Potrzeba było, by Oblubienica poślubiona przez Ojca zamieszkała w niebieskich komnatach. Potrzeba było, by Ta, która widziała Syna swego na krzyżu i doznała w serce ciosu miecza boleści, uniknąwszy go przy rodzeniu, oglądała tegoż Syna zasiadającego wraz z Ojcem. Potrzeba było, by Matka Boża posiadała to, co do Syna przynależy i otrzymywała cześć od całego stworzenia jako Matka Boga i służebnica zarazem".

Teologowie i scholastycy podkreślali, że przywilej Wniebowzięcia Maryi Dziewicy zgadza się z Pismem Świętym. Pośród świętych, przypominających o tajemnicy Wniebowzięcia wymienić można: św. Antoniego Padewskiego, św. Alberta Wielkiego, św. Tomasza z Akwinu, św. Bernardyna ze Sieny, św. św. Franciszka Salezego, czy też św. Alfonsa.

Dlatego właśnie Papież Pius XII, idąc za tradycją Świętego Kościoła Katolickiego w 1950 roku Konstytucją apostolską Munificentissimus Deus ogłosił dogmat o Wniebowzięciu słowami: "...ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej". Pośród argumentów teologicznych jakie Ojciec Święty wylicza uzasadniając tę prawdę, warto przypomnieć m. in., że Matka Boga jest najściślej zjednoczona z Boskim swoim Synem i dzieli Jego los. Skoro więc poczęła Jezusa - Zbawiciela, karmiła, nosiła na rękach, niemożliwym jest, aby po ziemskim swym życiu została od niego oddzielona ciałem. Jezus Chrystus też jako najdoskonalszy wykonawca prawa, który uczcił odwiecznego Ojca, nie mógł nie uczcić swej ukochanej matki.

Koniecznym było, aby Maryja Dziewica najściślej zjednoczona ze swym Synem w walce z szatanem, mająca doprowadzić do najpełniejszego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią, została wzięta z duszą i ciałem do nieba. Tak jak Zmartwychwstanie Chrystusa jest zwycięstwem nad grzechem i jego skutkami, w tym śmiercią, "tak trzeba było, aby wspólna walka świętej Dziewicy i Syna zakończyła się dziewiczego ciała". Maryja Niepokalana w swoim poczęciu, nienaruszenie dziewicza w Boskim macierzyństwie osiągnęła jakby najwyższą koronę swoich przywilejów poprzez zachowanie od zepsucia grobu, aby na podobieństwo Syna, po zwycięstwie nad śmiercią, z duszą i ciałem zostać wyniesioną do najwyższej chwały nieba i tam jaśnieć jako Królowa po prawicy tegoż Syna, nieśmiertelnego Króla wieków".

Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla: "Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan".

 

 

 

Święto Wojska Polskiego

 

Święto Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obchodzone 15 sierpnia w rocznicę zwycięskiej bitwy warszawskiej w 1920, stoczonej w czasie wojny polsko-bolszewickiej, zostało wprowadzone ustawą Sejmu z 30 lipca 1992 r.

W międzywojniu Święto Żołnierza obchodzono 15 sierpnia, gdyż w tym dniu w 1920 roku
w godzinach nocnych pierwsze oddziały 21 Dywizji Górskiej rozpoczęły forsowanie Wieprza pod Kockiem. Ustanowiono go w ten dzień, aby upamiętnić walki w obronie Ojczyzny toczonych w 1920 roku. Wtedy bowiem rozpoczęto słynną kontrofensywę, w wyniku której rozbito wojska rosyjskiego Frontu Zachodniego pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego. Ustanowienie Święta Żołnierza sankcjonował prawnie rozkaz Ministra Spraw Wojskowych gen. broni Stanisława Szeptyckiego nr 126 z dnia 4 sierpnia 1923 roku, w którym podano: "W dniu tym wojsko i społeczeństwo czci chwałę oręża polskiego, której uosobieniem i wyrazem jest żołnierz. W rocznicę wiekopomnego rozgromienia nawały bolszewickiej pod Warszawą święci się pamięć poległych w walkach z wiekowym wrogiem o całość i niepodległość Polski". Święto Żołnierza nie zostało nigdy anulowane żadnym aktem prawnym. Obchodzono je uroczyście w okresie II wojny światowej w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i w Wojsku Polskim do 1947 roku.

W następnych latach zaniechano jego obchodów i ustanowiono Dzień Wojska Polskiego (12 października) - upamiętniając w ten sposób chrzest bojowy 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pod Lenino. Jednak ten czyn zbrojny był dla wielu Polaków nieakceptowany ze względów moralnych i politycznych. Zarówno wojsko jak i kombatanci, w tym również na forum Sejmu, wskazywali potrzebę ustanowienia Dnia Wojska Polskiego w terminie akceptowanym przez Siły Zbrojne i cały naród.

W latach 1990-1992 Święto obchodzono w dniu 3 maja, w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Ustawa sejmowa z dnia 30 lipca 1992 roku przywróciła obchody Święto Wojska Polskiego w dniu 15 sierpnia. Tegoż roku po raz pierwszy w dniu 15 sierpnia odbyły się centralne uroczystości z okazji Święta Wojska Polskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie. Od tego czasu 15 sierpnia odbywają się we wszystkich kościołach polowych w Polsce uroczyste Msze Święte w intencji poległych
na polu chwały a na cmentarzach pamięć żołnierzy czci Apel Poległych. Główne uroczystości odbywają się natomiast przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie, gdzie odprawiana jest z udziałem Najwyższych Władz Państwowych Honorowa Zmiana Warty. 15 sierpnia 2007, po raz pierwszy w powojennej historii Polski, odbyła się defilada nawiązująca do tradycji II Rzeczypospolitej. Około stu pojazdów i tysiąca żołnierzy (w tym reprezentacyjny pododdział francuski) przedefilowało warszawskimi Alejami Ujazdowskimi, a nad trasą defilady przelatywały wojskowe samoloty i śmigłowce. Paradzie przyglądały się tysiące widzów, zapełniających trasę i boczne uliczki. Uroczystości rozpoczęły się od przeglądu oddziałów, którego dokonał prezydent Lech Kaczyński, jadąc w odkrytym samochodzie terenowym Land Rover Defender.

Jak co roku, ulicami stolicy przejdzie wielka defilada wojskowa. W centralnej paradzie, poza pododdziałami pieszymi, zaprezentowane zostaną w pokazie dynamicznym wybrane egzemplarze pojazdów gąsienicowych i kołowych oraz statki powietrzne.

W naszej parafii Msze Św. będą odprawiane wg porządku niedzielnego, a po Mszy Św. o godz. 18.00 odmówimy różaniec w intencji poległych obrońców naszej Ojczyzny pod tym Krzyżem
w podcieniech kościoła. Pod tym samym krzyżem w sierpniu 1920 roku modlili się mieszkańcy Zielonej prosząc Matkę Bożą o pokój dla Polski i obronę przed naporem wojsk bolszewickich.

 


(cyt. za Gazeta Pomorska i Sanctus.pl )





 

Udanych wakacji!

Z racji wakacji życzymy naszym Parafianom udanego odpoczynku i zachęcamy do wykorzystania wolnego czasu do pogłębienia więzi z Panem Bogiem.

Duszpasterze Parafii

Nawiedzenie naszej Parafii przez kopię Ikony Jasnogórskiej


W sobotę 22 września 1984 r. Komisja Maryjna Episkopatu Polski, obradująca w paulińskim klasztorze w Warszawie pod przewodnictwem Prymasa Polski Józefa Glempa, zadecydowała przeprowadzenie Peregrynacji Kopii Obrazu Jasnogórskiego. Ustalono datę rozpoczęcia tego etapu Nawiedzenia na 3 maja 1985 r. (od Drohiczyna). Była to realizacja idei dwóch wielkich Polaków: Stefana Wyszyńskiego i Jana Pawła II. Prymas Tysiąclecia życzył sobie, aby ta wędrówka kopii Ikony nieustannie trwała. Mówiono, że jest to również życzeniem Ojca Świętego Jana Pawła II.

Postanowienie Komisji Maryjnej zostało wniesione na 202. Konferencję Plenarną Episkopatu (21 marca 1985 r.) i uchwalone. Nawiedzenie diecezji i parafii zapowiedziano i oficjalnie ogłoszono „Listem Pasterskim z okazji uroczystości Królowej Polski o rozpoczęciu Drugiego Nawiedzenia wszystkich parafii w Ojczyźnie, 5 maja 1985 r.”.

Podczas trwającego już ponad 30 lat Nawiedzenia Kopia Ikony Jasnogórskiej była już w 33 diecezjach i teraz dotarła do naszej - warszawsko-praskiej. Peregrynacja rozpocznie się 2 września, a do naszej parafii Ikona dotrze 2 maja 2018. Już teraz módlmy się o owoce tego wydarzenia dla naszej Wspólnoty. 

1 2 3 4 ...7 »
∧ góra strony
Parafia św. Brata Alberta
ul. Szeroka 2
05-075 Warszawa - Wesoła - Zielona

tel.: (22) 773 59 06
e-mail: parafiazielona@gmail.com
wykonanie: e-parafia.net